සුභාරංචිය

දිනය : 2020-03-17

බලාගෙන හිටපු ආරංචිය ආවා.. එක රෝගියෙක් පොසිටිව් වෙලා.. කකුල් දෙක සීතල වෙලා ගියා.. ඇත්තටම මාර ෂොක් එකක්.. වටේ පිටේ සහෝදර කාර්යය මණ්ඩලයේ හැමෝටම අවුල්.. 

ලෙඩාගෙ විස්තර ඇහුවම පුදුම තරහක් ආවේ.. මූ දැනගෙන ඉඳලත් දවසක් දෙකක් ඉඳල ආපු කතාවක් තමයි ආරංචි උණේ.. ඒ අතරෙ මුගෙ මළ ගෙයකුත් වෙලා ඒකෙ වැඩ ටිකත් කරල තමයි මූ ඇඩ්මිට් වෙන්න ඇවිත් තියෙන්නෙ.. ඒ කියන්නෙ දැන් වටේටම බෙදලා.. කාලකණ්නි.. 

ගත්තා වයිෆ්ට කෝල් එකක්.. කිවුවා සුභ පණිවිඩේ.. තාත්තටත් කෝල් එකක් අරන් සද්දයක් දැම්මා ගෙදරින් එලියට වත් බහින්න එපාය කියලා.. මොකද එයා ගෙදර ඉන්න කම්මැලි කමට ඇවිදිනවා.. ටවුන් යනවා.. තේ ඉඩමට යනවා (අක්කර ගාණක තේ වත්තක් නෙවෙයි)

ගෙදර යද්දි වයිෆ් වෙනම සබන් කෑල්ලකුයි බේසමකුයි එලියෙන් තියලා.. නාලා මිසක් ගෙට එන්න එපා කියලා.. ඉතිං රෑ 7.00ට විතර නෑවා.. 

කෙල්ලට කිවුවා අද තාත්ත ලඟට එන්න එපා කියලා.. කියපු ගමන් කෙල්ලගෙ මූණ මැලවුණා.. “අනේ තාත්තෙ, අද එතකොට මට සෙල්ලම් කරන්න වෙන්නෙ නැද්ද??“ මම කිවුවා අපි ඈතින් ඉඳන් කරන සෙල්ලමක් කරමු කියලා.. එතකොටයි ටිකක් ශේප් උණේ.. දෙන්නත් එක්ක බෝල ගැහුවා.. ඒත් කෙල්ලට ඕනි මගේ ලඟට එන්න.. ඇඟේ දැවටෙන්න.. ඒත් මොනව කරන්නද.. ලඟට ගන්නෙ නැතුව හිටියා.. කෙල්ල තාම දන්නෙ නෑ තාත්ත හෙට ඉඳන් ගෙදර එන්නෙ නෑ කියලා.. මතක් වෙනකොටත් පපුව පිච්චෙනවා.. ඒත් මොනාව කරන්නද...

රෑ වෙලා ඇඳුම් පැක් කරන්න ගත්තා.. බෙඩ් ෂීට් එකක්.. සරමක්.. ෂෝට් කිහිපයක්.. දිග කලිසම්.. ෂර්ට්.. මේස් බැනියම්.. ජොක්කු... තුවායක්.. ටී ෂර්ට්.. නෙට් එකක්.. බෑග් දෙකකට ඇඳුම්.. ටිකක් තෙතත් එක්ක.. මට හිතෙන්නෙ අප්‍රේල් 20 විතර වෙනකම් ඉන්න වෙයි කියලා.. 

ඒ අතරෙ වයිෆ් එක්ක පොඩි වලියකුත් ගියා.. ගෑණි ක්‍ෂණික කෝපෙ තියෙන ඩයල් එකක්.. මේකි කියනවා “උඹ ගෙද එන්නම එපා.. කොරෝනා හැදිල මැරියං.. මිණියවත් මෙහෙට ගෙන්නගන්නෙ නෑ“ කියලා.. සමහර විට ගෑණිටත් අවුල් ඇති මම නතර වෙන්න යන එකට.. ඒත් ඒයාලගෙම හොඳට නෙ මම ගෙදර නෑවිත් ඉන්නේ.. ඒත් හිත නම් රිදුණා ඒ වචන ටිකට ගොඩාක්..